Camille Claudel

SONY DSCCamille Claudel urodziła się 8 grudnia 1864 roku w Szampanii.

Niektórzy znają ją jako kochankę rzeźbiarza, Augusta Rodina, inni jako siostrę pisarza, Paula Claudela. Ona sama była jednak rzeźbiarką.

Jej pełne usta wyrażały pogardę i dumę, a duże ciemnoniebieskie oczy – niezłomność. Była zuchwała, uparta i bezkompromisowa. Łamała konwenanse. Nie chciała tworzyć delikatnych rzeźb, ani wychodzić za mąż, tylko dlatego, że tak robią kobiety. Ojciec zawsze ją wspierał. Matka nie mogła znieść ubabranych w błocie rąk córki. Młodszy brat Paul był jej najbliższy i jako jedyny odwiedzał ją w domu dla obłąkanych, gdzie trafiła po śmierci ojca.

W wieku 13 lat była już zapaloną rzeźbiarką. Alfred Bucher docenił jej talent i polecił jak najszybciej wysłać ją do Paryża. Camille najpierw studiowała w Akademii Colarossiego. W 1882 roku po raz pierwszy wystawiła rzeźbę na Salonie. Jej prace od początku porównywano do prac Rodina. Poznali się dopiero później, a on zaprosił ją do współpracy. Początki w prawdziwej, męskiej pracowni były trudne. Musiała pracować dwa razy więcej niż inni, zanim rzeźbiarze i modelki przyzwyczaili się do rzeźbiącej kobiety. Brak akceptacji dla rzeźbiarki pogłębił jej romans z Rodinem. Pozując mu do rzeźb skonfundowała społeczeństwo jeszcze bardziej, nie wiedzieli już czy jest modelką, czy artystką. Uznano ją za natchnienie, a plotki o romansie szybko się rozprzestrzeniały. Rodin był od niej starszy o 24 lata.

Wynajął dla nich dom. Urządzili tam wspólną pracownię. Mogli się swobodnie spotykać, rzeźbić i kochać. Wciąż ukrywali swój romans, ponieważ Rodin pozostawał w związku ze swą długoletnią partnerką, matką jego syna, kiedyś modelką, Rose Beuret. Któregoś wieczoru Rose przyszła do pracowni. Kobiety Rodina tak się pokłóciły, że skończyło się bójką. Poturbowana Camille nie wróciła na noc do rodziny a nazajutrz matka wyrzuciła ją z domu.

Ojciec Camille nie akceptował jej pracy dla Rodina. Uważał, że córka powinna być niezależną artystką, zamiast poświęcać całą energię wykańczaniu cudzych zamówień. Rodin powierzył jej na przykład pracę nad stopami i dłońmi „Bram Piekieł” i „Mieszczan z Calais”. W 1888 roku rzeźba Camille „Sekuntala” została wyróżniona na Salonie. Inni artyści twierdzili, że wszystkiego nauczyła się od Rodina. On jej jednak bronił. Zawsze uważał ją za genialną artystkę i wyrażał tę opinię także publicznie. Zdarzało się, że Camille rozpoznawała swoje pomysły w rzeźbach jego autorstwa. Nikt inny jednak tego nie dostrzegał, bo w tym męskim świecie nie do końca przejmowano się kobiecą twórczością.

Camille zaszła w ciążę, którą ukrywała przed otoczeniem. Poroniła w szóstym miesiącu. Wtedy postanowiła się usamodzielnić. Odeszła od Rodina, wynajęła własną pracownię. W 1894 roku wystawiła na Salonie jego portret. Zdobyła uznanie. Została członkinią Societe Nationale des Beaux-Arts. Długo walczyła z wizerunkiem uczennicy Rodina i siostry Paula. Po kilku latach rozłąki, Auguste oświadczył się jej. Camille potrafiła rozwijać swój talent w samotności ale Rodin nie umiał pracować bez niej. Nic z tego jednak nie wyszło. Próbowała związać się z kimś innym. Spotykała się nawet z Claudem Debussym. Ofiarowała mu później rzeźbę „Walc”.

Kiedy Camille skończyła 30 lat, jej życie zaczynało się normować. Zyskała uznanie i zaczęła przyjmować zamówienia na swoje rzeźby. Nie była jednak towarzyska, nie lubiła „bywać” i kokietować. Wolała rozmawiać rzeczowo o swojej pracy. Gdy straciła młodość, uznano ją za samotną dziwaczkę. Pracowała bardzo dużo i ciężko. Zleceniodawcy nie ufali kobiecie, nie chcieli jej dawać zaliczek a czasem nie płacili wcale. Brak pieniędzy przydał jej żebraczy wygląd. W akcie szału i rezygnacji zniszczyła większość swoich rzeźb. W 1905 roku odbyła się jedyna jej indywidualna wystawa. Zaprezentowała 13 prac w Galerii Eugene’a Blota.

W 1913 roku Camille trafiła do szpitala psychiatrycznego i nigdy już nie rzeźbiła. Pozostała tam aż do śmierci, 19 października 1943 roku. Pochowano ją bezimiennie w grobie nr 392.


Źródło:

„Kobieta. Camille Claudel”; Anne Delbee; Wydawnictwo Dolnośląskie; Wrocław 1991; ISBN 83-7023-098-9

Zapisz

Reklamy